Lubczyk (łac. Levisticum officinale), znany również jako lubczyk ogrodowy, maggi lub selerowiec, to bylina z rodziny selerowatych, powszechnie uprawiana jako przyprawa kulinarna. Charakteryzuje się intensywnym aromatem, przypominającym seler i przyprawę Maggi, stąd jego potoczna nazwa w wielu regionach Polski. W kuchni wykorzystuje się zarówno liście, jak i łodygi oraz korzenie rośliny. Lubczyk występuje przede wszystkim w formie świeżej i suszonej, stanowiąc dodatek do zup, bulionów i mięsnych farszów. Uprawiany jest głównie w Europie Środkowej, ale znany także w kuchniach Bałkanów i Bliskiego Wschodu.
Lubczyk pochodzi prawdopodobnie z regionu Iranu i Afganistanu, skąd rozprzestrzenił się na obszar Morza Śródziemnego, a następnie do Europy Południowej i Środkowej. Znany był już w starożytnej Grecji i Rzymie, gdzie stosowano go zarówno w kuchni, jak i w gospodarstwie domowym jako roślinę aromatyczną. W średniowieczu uprawiano go w ogrodach klasztornych. W Polsce uprawa lubczyku jest udokumentowana od średniowiecza, a szczególnie popularna stała się od XIX wieku na terenach wiejskich.
Lubczyk jest charakterystyczny dla kuchni środkowoeuropejskiej, zwłaszcza polskiej, austriackiej, niemieckiej i rumuńskiej, gdzie wykorzystywany jest do przyprawiania zup warzywnych, rosołu, sosów mięsnych, farszów, pasztetów oraz jako składnik domowych mieszanek przyprawowych. Dodaje intensywnego, korzennego i lekko pikantnego aromatu potrawom, dlatego stosowany jest również w ograniczonych ilościach do marynat. W kuchni bułgarskiej używany jest w potrawach z fasoli i mięsa mielonego, a na Bliskim Wschodzie – jako element suszonych mieszanek przyprawowych.
Świeży lubczyk należy przechowywać w lodówce, zawinięty w wilgotny ręcznik papierowy lub w pojemniku na zioła – najlepiej zużyć w ciągu 4–5 dni. Można go również zamrozić – całe liście lub posiekane, umieszczone w pojemnikach lub woreczkach do mrożenia albo w kostkach lodu z wodą lub oliwą. Suszony lubczyk przechowuje się w suchym, chłodnym miejscu, w szczelnie zamkniętym słoiku, z dala od światła – nie dłużej niż 1 rok, ponieważ z czasem traci intensywność smaku.
