Wódka to wysokoprocentowy napój alkoholowy, zazwyczaj destylowany z fermentowanych zbóż (takich jak pszenica, żyto, jęczmień) lub ziemniaków. Znana również jako gorzałka, okowita lub spirytus rektyfikowany (w zależności od stopnia oczyszczenia i zawartości alkoholu), jest powszechnie stosowana jako składnik koktajli, baza do nalewek bądź spożywana w czystej postaci. Charakteryzuje się neutralnym smakiem i przezroczystym kolorem, co czyni ją wszechstronnym dodatkiem w gastronomii. W wielu kulturach uznawana jest za trunek narodowy, choć jej zastosowanie wykracza poza funkcje stricte alkoholowe – wykorzystywana bywa również kulinarnie jako składnik marynat, ciast czy do aromatyzowania potraw.
Pochodzenie wódki stanowi przedmiot sporu między Polską a Rosją; pierwsze wzmianki na jej temat pochodzą z XII–XIII wieku. W średniowieczu terminem tym określano wszelkie destylowane napoje spirytusowe, natomiast współczesna forma – czysta, rektyfikowana ciecz – stała się powszechna dopiero w XIX wieku. Wódka odegrała istotną rolę kulturową i ekonomiczną w Europie Wschodniej, bywała nazywana „czystym duchem narodu”.
Wódkę stosuje się w wielu kuchniach świata jako składnik koktajli (np. Bloody Mary, Cosmopolitan, White Russian), ale również w gastronomii – do flambirowania, aromatyzowania sosów, wzmacniania ciast (np. ciasto francuskie z dodatkiem wódki staje się bardziej chrupiące), a także do przygotowywania nalewek, likierów i marynat. W kuchni polskiej i wschodnioeuropejskiej pełni też funkcję kontekstową – jako dodatek do zakąsek. W zastosowaniach domowych wykorzystywana jest do konserwowania (np. śledzie w wódce, wiśnie w alkoholu) oraz do wyciągania aromatów z ziół i owoców.
Wódkę należy przechowywać w szczelnie zamkniętej butelce, w chłodnym, suchym i zacienionym miejscu. Optymalna temperatura przechowywania to pokojowa (18–20°C), choć można ją również schłodzić do temperatury serwowania (ok. 5–8°C). Wódka nie zamarza w warunkach domowej zamrażarki, co umożliwia jej bezpieczne przechowywanie przed podaniem – zwłaszcza w wersji czystej. Nie powinna jednak być narażona na bezpośrednie działanie promieni słonecznych ani na duże wahania temperatury, które mogą wpływać na jej stabilność chemiczną.