Seler (łac. Apium graveolens), znany również jako seler naciowy, seler korzeniowy lub seler zwyczajny, to roślina dwuletnia z rodziny selerowatych. W kuchni wykorzystuje się zarówno jego liście, łodygi, jak i korzeń – w zależności od odmiany. Jadalne części selera mają wyrazisty aromat i smak, który wzbogaca wytrawne kompozycje warzywne, zupy i sosy. Seler występuje pod nazwą „seler naciowy” (ogonki liściowe) oraz „seler korzeniowy” (bulwa korzeniowa). W zależności od odmiany znajduje szerokie zastosowanie w kuchni europejskiej i azjatyckiej.
Seler wywodzi się z regionu śródziemnomorskiego i był znany już w starożytnym Egipcie, Grecji oraz Rzymie, gdzie początkowo używano go jako rośliny leczniczej i ozdobnej. Uprawa warzywnej formy selera rozpoczęła się w Europie w XVI wieku, pierwotnie we Włoszech. Z czasem rozpowszechnił się na całym kontynencie, stając się częścią podstawowej bazy warzywnej w kuchni klasycznej i regionalnej. Początkowo dominował seler liściowy, później wyselekcjonowano odmiany korzeniowe i naciowe o specjalnym przeznaczeniu kulinarnym.
Seler wykorzystywany jest w wielu tradycyjnych kuchniach, szczególnie europejskiej (francuskiej, włoskiej, polskiej, niemieckiej) oraz azjatyckiej (chińskiej, koreańskiej). Seler naciowy stosuje się na surowo do sałatek, świeżych soków warzywnych i koktajli, ale również w daniach typu stir-fry. Seler korzeniowy najczęściej dodawany jest do bulionów jako składnik włoszczyzny, a także pieczony, duszony i miksowany na purée. Doskonale sprawdza się w zapiekankach, frytkach warzywnych oraz jako składnik past warzywnych i hummusu. W formie suszonej lub sproszkowanej służy do wzmacniania intensywności smaku bulionów i zup kremów.
Świeży seler korzeniowy należy przechowywać w chłodnym i ciemnym miejscu – najlepiej w lodówce (strefa warzyw) lub w piwnicy, bez obierania. Seler naciowy powinien być owinięty w wilgotny ręcznik papierowy i szczelnie zamknięty w foliowym woreczku – przechowywany w lodówce zachowa chrupkość przez kilka dni. Pokrojony lub obrany seler dobrze jest przechowywać w zamkniętym pojemniku z wodą, co zapobiega jego ciemnieniu. Seler można również mrozić – zarówno łodygi, jak i korzeń – najlepiej po uprzednim blanszowaniu. Suszony seler korzeniowy lub naciowy należy przechowywać w szczelnie zamkniętym słoiku, z dala od światła i wilgoci. Nie zaleca się przechowywania selera w plastikowych opakowaniach przez dłuższy czas bez dostępu powietrza, ponieważ zwiększa się wtedy ryzyko rozwoju pleśni lub śluzowacenia powierzchni warzywa.
