Podgardle

Podgardle to surowy fragment tuszy wieprzowej, położony pomiędzy policzkiem a karkiem świni. Wyróżnia się wysoką zawartością tłuszczu i charakterystycznym, intensywnym aromatem, dzięki czemu jest cenionym składnikiem w kuchniach regionalnych. Znane jest także pod nazwami: szyneczka podgardlowa, łój karkowy lub golonka karkowa. Ze względu na swoją strukturę podgardle chętnie wykorzystywane jest jako składnik do wyrobu domowych wędlin, zwłaszcza boczku, smalcu czy tradycyjnych pasztetów.

Podgardle – składniki odżywcze

Wartości odżywcze przedstawiono dla surowego podgardla wieprzowego, porcja 100 g.

  • Energia: 652 kcal
  • Białko: 6,25 g
  • Tłuszcz ogółem: 69,64 g
  • w tym kwasy tłuszczowe nasycone: 25 g
  • kwasy tłuszczowe trans: 0 g
  • Błonnik: 0 g
  • Węglowodany ogółem: 0 g
  • w tym cukry: 0 g
  • Sód (Na): 27 mg
  • Cholesterol: 89 mg
  • Witamina D (D2 + D3): 0 IU
  • Witamina A: 0 IU
  • Witamina C: 0 mg
  • Wapń (Ca): 0 mg
  • Żelazo (Fe): 0,32 mg

Podgardle – historia i pochodzenie

Podgardle wykorzystywane było w kuchni wiejskiej i dworskiej od wieków, zwłaszcza w regionach Europy Środkowo-Wschodniej. W Polsce znane jest z tradycyjnego przetwórstwa mięsnego i kuchni chłopskiej, gdzie stosowano je do produkcji wysokotłuszczowych konserw, smarowideł i wędlin. Szczególną popularnością cieszyło się na Podlasiu, w Małopolsce oraz na Kaszubach.

Podgardle – odmiany

  • podgardle surowe mielone – wykorzystywane do wyrobu pasztetów i kiełbas
  • podgardle peklowane – stosowane w wędlinach dojrzewających i pieczonych
  • podgardle wędzone – używane jako dodatek do dań jednogarnkowych, jak kapusta z mięsem czy grochówka
  • podgardle gotowane – wykorzystywane jako składnik smalcu lub do faszerowania

Rodzaje podgardla

  • świeże – dostępne w postaci surowej, przeznaczone do dalszej obróbki termicznej
  • mrożone – przechowywane w niskiej temperaturze, przydatne w dłuższym okresie
  • wędzone – poddane procesowi wędzenia, cechujące się intensywnym aromatem i wydłużonym okresem przydatności do spożycia
  • peklowane – zakonserwowane przez peklowanie, często stanowiące bazę do boczku i wędlin dojrzewających

Podgardle – zamienniki

  • boczek – o zbliżonej zawartości tłuszczu i strukturze; można go stosować w przepisach na wędliny i farsze; zawiera więcej mięśni, co może wpływać na teksturę
  • słonina – zawiera więcej tłuszczu i mniej mięsa; dobra do wytapiania smalcu, mniej odpowiednia jako składnik farszu
  • karkówka – bardziej mięsna i mniej tłusta; sprawdza się jako substytut w przepisach wymagających większej zawartości białka
  • łopatka wieprzowa – odpowiednia jako zamiennik w farszach i przetworach; przy wersjach niskotłuszczowych wymaga łączenia z tłuszczem (np. słoniną)

Co zrobić z podgardlem?

Podgardle jest charakterystyczne dla kuchni środkowoeuropejskiej, zwłaszcza polskiej, czeskiej i słowackiej. Wykorzystuje się je do przygotowywania domowego smalcu, farszów do pierogów i pasztetów, a także jako składnik wielu dań jednogarnkowych (np. bigosu, grochówki). W kuchni tradycyjnej służyło również do wyrobu wędlin i kiełbas, co czyni je fundamentem wielu lokalnych przepisów kuchni ludowej. Dobrze komponuje się z przyprawami takimi jak czosnek, majeranek, liść laurowy czy ziele angielskie.

Jak przechowywać podgardle?

Podgardle należy przechowywać w lodówce w temperaturze od 0°C do 4°C, hermetycznie zapakowane lub w szczelnych pojemnikach, co ogranicza utlenianie tłuszczu i rozwój niepożądanych zapachów. Świeże podgardle powinno zostać zużyte w ciągu 2–3 dni od zakupu. Można je również zamrozić – najlepiej w porcjach, w temperaturze −18°C, co umożliwia przechowywanie przez 3 miesiące bez utraty właściwości kulinarnych. W przypadku podgardla peklowanego lub wędzonego sposób przechowywania zależy od stopnia przetworzenia – należy je trzymać w lodówce lub chłodnej spiżarni, zgodnie z zaleceniami producenta lub recepturą domową.

Polecane przepisy