Magdalena Pomorska: Co inspiruje Panią w kuchni?

Katarzyna Bosacka: Wiele rzeczy, ale najbardziej inspirująca jest dla mnie po prostu kuchnia polska. Coraz więcej mówi się, żeby jeść sezonowo i lokalnie. Jeśli będziemy kierować się tymi wyznacznikami, to rzeczywiście możemy mieć produkt, który jest najświeższy, najtańszy i najbardziej wartościowy odżywczo. Jeśli zerwiemy za chwilę truskawki z krzaczka, to będzie najlepszy moment, żeby je zjeść. Nie w styczniu, kiedy są po pierwsze drogie, po drugie nie pachną jak truskawki, po trzecie przyjechały z drugiego końca świata i po czwarte kosztują krocie. Sezonowość i polska kuchnia to zdecydowanie moja podstawowa inspiracja. Tym bardziej, że przez trzy lata byłam ambasadorową w Kanadzie. Bardzo aktywnie uczestniczyłam w promocji polskiej kuchni. Pomyślałam wprost – jako żona ambasadora nie znam się na polityce, nie będę udawać, że znam się na modzie czy sztuce, ale znam się na sztuce gotowania i taką wiedzą mogę się podzielić. Mój mąż wyraził zgodę, aby zapraszać krytyków kulinarnych, pojawiałam się w programach telewizyjnych, aby opowiedzieć o polskich zwyczajach kulinarnych, a w prasie ukazało się mnóstwo artykułów na ten temat. Starałam się jak najmocniej, aby odczarować to miano polskiej kuchni, że to kuchnia przaśna, ziemniaczano-buraczana, ciężka. To jest nieprawda. Równie prosto można przygotować wszystkie polskie smaki, gdzie kotlet schabowy będzie nadal kotletem schabowym, ale mimo wszystko nieco lżejszy.


Katarzyna Bosacka - "Co nas truje" mat. prasowe TVN Style

A jakie są Pani smaki dzieciństwa?

O tym można byłoby napisać chyba całą książkę (uśmiech). Wychowywałam się w latach 80., kiedy właściwie niczego nie było. Mój dom był domem niezwykłym – zarówno mama, jak i tata gotowali pełną parą. Mieszkaliśmy na 15.piętrze w bloku z „wielkiej płyty” i w naszej 8-metrowej kuchni działy się cuda. Mój tata przywoził od rodziny spod Warszawy – wtedy nielegalnie – połowę świni, rozbierał ją i w kuchni powstawały kaszanki, salcesony, kiełbasy, szynki, czyli wszystko to, co można było sobie z tej świnki wyobrazić. Ponadto moi rodzice mieli działkę pracowniczą, której w tamtym czasie nie znosiłam ze względu na obowiązek pielenia. Do tej pory pamiętam jednak smak marchewki wyrwanej z ziemi, dzięki działce wiem, jak wygląda rabarbar i znam różnicę pomiędzy pigwą a pigwowcem. To wszystko pamiętam. Mój ojciec, podobnie jak większość w tamtym czasie, w kuchni pędził bimber. Rozstawiał całą maszynerię i wstęp do kuchni był zakazany. Pewnego dnia słyszymy dobijanie się do drzwi, co mogło oznaczać albo milicję, albo ZOMO. Na szczęście był to sąsiad z dołu. Ojciec wciągnął go do środka i pyta „Co jest?”, a sąsiad: „Henio, cud! Wódka mi z sufitu leci”. I okazało się, że spadła rurka na podłogę w kuchni i przez wielkopłytowe dzieło architektoniczne nasz sąsiad doznał wyjątkowego zjawiska.

Wspominając moje smaki dzieciństwa, nawiążę do akcji z okazji 4 czerwca. Jestem inicjatorką akcji społecznej Menu Wolności. Razem z grupą entuzjastów kulinarnych, wśród których są: Robert Makłowicz, Dorota Wellman, Grzegorz Łapanowski i wielu innych, chcę namówić Polaków, że celebrować tę wyjątkową datę możemy nie tylko poprzez obrzędy w kościele czy pochody. Niech 4 czerwca, kiedy trwa sezon na szparagi, są już truskawki i inne wspaniałe polskie produkty, będzie dniem, kiedy wspólnie usiądziemy przy stole. Od Okrągłego Stołu wszystko się zaczęło, ale przy stole przede wszystkim się je. Logo akcji zaprojektował Andrzej Pągowski, do listy dopisują się kolejne restauracje z polskimi specjałami. Chodzi o to, żeby Polacy w okolicy daty 4 czerwca zaczęli cieszyć się swoją własną kuchnią. Zależy nam na tym, aby usiąść i zjeść wspólnie posiłek – z sąsiadami, z przyjaciółmi, ze znajomymi. Jeżeli ktoś jest właścicielem stołówki pracowniczej i chce w tym dniu zrobić Menu Wolności, to też zapraszam! Zasada jest prosta: mają to być wyłącznie propozycje „po polsku”. Jeśli jemy pizzę, to niech będzie pizza z serem korycińskim, z polską szynką albo kindziukiem, a na wierzch polskie pomidory malinowe. Wierzę w zapał Polaków, a atrakcji na pewno nie zabraknie! 2 czerwca 2019 w Wilanowie będziemy smażyć jajecznicę z 1989 jaj dla wszystkich chętnych, a lokalna piekarnia upiecze 30-kilogramowy chleb wolności.

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Post udostępniony przez Katarzyna Bosacka (@katarzynabosacka)

Czy gotując w domu, ma Pani swój ulubiony kuchenny gadżet?

Nóż jest podstawą dla każdego szefa kuchni. Najbardziej lubię noże, które są duże, grube i służą głównie do siekania. Takim nożem można zrobić właściwie wszystko. Niepotrzebne są mi 3-4 inne, może poza nożem z piłką do krojenia chleba. Tak naprawdę porządny, dobrze naostrzony, większy nóż to jest podstawa, jeśli chodzi o każde gotowanie. Gotuję bardzo prosto i uważam, że prosta kuchnia jest najlepsza. Bardzo często spotykam się sytuacją, że ludzie dziwią się, że zupa z zielonego groszku powinna składać się z groszku zielonego właściwego, odrobiny soli, odrobiny gałki muszkatołowej i odrobiny śmietanki. Naprawdę nie trzeba niczego więcej, bo czasem więcej znaczy za dużo i można danie zepsuć.

A co zjadłaby Pani na ostatni posiłek w życiu?

W momencie, kiedy jedliśmy już naprawdę wszystko, czy to bycze jądra, czy robaki drewniaki, czy homar w Halifaxie, to naprawdę tęskni się najprostszymi smakami. Gdyby stanął nade mną kat i powiedział „Bosacka, to jest twoja ostatnia chwila, co byś teraz zjadła” to byłby to chleb razowy na prawdziwym zakwasie, do tego świeżo ubite masło i ogórki małosolne. I wtedy już mogę umierać!

W polską kuchnię mocno wpisują się potrawy wielkanocne i top 3 produktów wielkanocnych: jajka, majonez i wędliny. Co poradziłaby Pani, jak je wybierać, żeby cieszyć się smakiem i jakościowym produktem?

Jajka to podstawa świąt wielkanocnych, ale trudno dać konkretną radę. Z jednej strony badaliśmy wielokrotnie jajka do programu „Wiem, co jem” i okazywało się, że jajka zerówko pod względem chemicznym nie różnią się od jajek trójek. Ale z drugiej strony, jeśli pomyślimy nieco głębiej o środowisku, etycznym zapleczu hodowli kur, to osobiście wolę wybierać jajka z wolnego wybiegu – czyli jajka z oznaczeniem  1 lub „zerówki”, które są droższe, ale w mojej ocenie smaczniejsze. Wielkanoc jest takim momentem, że warto pobawić się w kuchni i wybrać jajka przepiórcze. Pięknie wyglądają, są malutkie, mają troszkę mniej cholesterolu niż jajka kurze i nieco inny smak. Pamiętam, jak przed Wielkanocą zatrzymaliśmy się rodziną w hotelu, Zosia miała wtedy trzy lata i na śniadanie zjadła 13 jajek przepiórczych i tylko to (śmiech). Obierała je jak cukierki i łykała. Zdecydowanie to lepszy wybór niż słodkie przekąski. Jajko – obok kawioru - to najlepszy produkt spożywczy, to nowe życie.

Jeśli chodzi o majonez, wybierajmy majonez, który jest prawdziwym majonezem. Nie majonez light, bo ten zawiera dużo zagęszczaczy chemicznych, wypełniaczy smaku, dziwne dodatki. Kiedy zabiera się z produktu wodę i tłuszcz, to dodaje się takie uzupełniacze, również spore ilości cukru. Lepiej postawić na klasyczny majonez, a dla lżejszego smaku polecam mój sposób na sałatki na święta – mieszam pół na pół majonez z jogurtem i smak jest równie dobry. Najlepiej jednak jogurt naturalny, bo pamiętajmy, że jogurt grecki ma 9-10 proc. tłuszczu.

Wędliny – jeśli już chcemy zjeść kawałek dobrego mięsa, to proponuję samodzielnie je upiec. Domowe wędliny nie wymagają wielkiego zachodu. Wystarczy nasmarować mięso dodatkami, np. pierś z indyka, i upiec w kąpieli wodnej (nie w plastiku!). A kiedy nie mamy czasu, w sklepie zawsze sprawdzajmy skład. Pamiętajmy, że im szyneczka jest bardziej różowa, tym ma więcej w sobie konserwantów.