Karnawał (dawniej określany zapustami albo mięsopustem) to czas wypełniony rozrywką. Zabawa może przebierać formę balu maskowego na podobieństwo weneckich spotkań, pochodów przypominające głośne, brazylijskie imprezy albo tradycyjnej domówki w gronie najbliższych. W Wenecji świętuje się zajadając fritto misto (owoce morza smażone na głębokim tłuszczu) i pesce in soar (sardynki marynowane w sosie słodko- kwaśnym). Nie zabraknie tradycyjnej włoskiej pizzy, wołowego carpaccio oraz niewielkich przekąsek na jeden kęs określanych cicchetti. Karnawałowe słodycze przypominają polskie faworki albo pączki. Na karnawałowych jarmarkach kupicie castagnole lub galani.

Takie spotkania to okazja do zaserwowania faworków, pączków, oponek albo róż karnawałowych. Równie znana tradycja obchodzenia karnawału pochodzi z Nowego Orleanu, w Ameryce Północnej. Tam cały okres karnawału nazywany jest Mardi Gras (tłusty wtorek). Wbrew nazwie francuskiej, która odnosi się do jednego dnia w roku.

Walka postu z karnawałem

Określenie karnawał pochodzi od włoskiego słowa carnevale, którego rdzeń pochodzi z języka łacińskiego. Dotyczy ono żegnania się z mięsem przed okresem Wielkiego Postu. Wtedy zgodnie z tradycją Kościoła Katolickiego obowiązywała wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych. Karnawał w wielu kulturach przepełniony jest tradycyjną ludowością. Karnawał ściśle związany jest z tańcem. Mają one na celu służyć odstraszaniu złych mocy. Zabawy taneczne miały pomóc pomyślnie rozpocząć nowy rok.

Frazem „walka postu z karnawałem” wziął swój początek od XVI wiecznego obrazu Petera Bruegla. W obrazie przedstawiono dwie skrajne postawy życiowe: ascetyczną i hulaszczą, a zagłębiając się w niderlandzką historię oznaczało to kontrowersje związane z katolickim i protestanckim stylem życia. Część katolicka przedstawiona jest, jako konserwatywna, dążąca do zbawienia i myśląca o życiu wiecznym. Strona protestancka z kolei jako ceniąca dobrą zabawę, lubiąca żyć chwilą obecną. Wiązało się to z postrzeganiem karnawału, jako czasu, w którym zmieniano utarte role społeczne i przyjmowano świat na opak. Stąd liczne przebrania, w których można było „udawać” inny status społeczny, stan duchowny albo nawet płeć.

Karnawał po polsku

W Polsce poza określeniem zapusty, funkcjonuje Mięsopust. W tym czasie organizowano pochody z postaciami związanymi z ludowością np.: Toruń – postać zwierzęcia mająca symbolizować zdrowie i siłę. W niektórych rejonach Polski grupy chodzące z Toruniem od domu do domu, często brały od domowników drobne fanty. Ciasto albo przetwory były często spotykanym datkiem, mającym dać pomyślność dla domu. W czasie karnawału organizowano kuligi serwując przy tym rozgrzewający grzaniec i rozpalając ogniska dla rozgrzania zmarzniętych uczestników.

Karnawał najbardziej kojarzy się z tłustymi potrawami i słodkimi przekąskami. W kuchni staropolskiej pączki nie były słodkością z lukrem. Wtedy ciasto drożdżowe nadziewane było mięsem, smażone na głębokim tłuszczu i podawane, jako wytrawne danie. Pączki były symbolem dobrobytu i pomyślności. Z czasem zaczęto nadziewać je słodkim nadzieniem. W Tłusty Czwartek należy hołdować tradycji i zjeść, chociaż jednego dla zachowania szczęścia i pomyślności.